4 lutego
Czwartek, 4. tydzień zwykły
Afryka : Św. Celerina i Towarzysze, męczennicy
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Dziś w Kościele katolickim przypada tzw. dzień powszedni, czyli dzień ferialny okresu zwykłego. W trakcie okresu zwykłego, który obejmuje czas pomiędzy okresem Bożego Narodzenia a Wielkim Postem oraz okres po Zesłaniu Ducha Świętego aż do Adwentu, nie wspomina się konkretnego świętego ani nie celebruje się specjalnej uroczystości. Liturgia dnia ferialnego skupia się przede wszystkim na codziennej modlitwie i lekturze Pisma Świętego według aktualnego cyklu liturgicznego, pozwalając wiernym na pogłębienie relacji z Bogiem przez refleksję nad Jezusem Chrystusem i Jego nauką.
Okres zwykły jest czasem wzrastania w wierze poprzez codzienność, modlitwę, uczestnictwo we Mszy Świętej i podejmowanie dobrych uczynków. Zachęca do naśladowania Chrystusa w prostych sprawach życia, a liturgia tego czasu podkreśla, że świętość nie jest zarezerwowana tylko dla szczególnych momentów lub wielkich świąt, ale rozgrywa się także w szarej codzienności. Kościół zachęca, by w te dni pogłębiać więź z Bogiem i korzystać z daru Jego łaski poprzez regularny udział w sakramentach i modlitwę.
Chociaż dni ferialne nie mają własnych unikatowych obrzędów czy hymnów, stanowią one duchowo ważny czas dla wiernych. To okazja, by w ciszy i skupieniu kontemplować Ewangelię i przygotowywać swoje serce na większe święta oraz głębiej przeżywać Mszę Świętą w ciszy codzienności.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Czwartek, 4. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Odrębności lokalne
- Afryka — Św. Celerina i Towarzysze, męczennicy
Teksty liturgiczne z dnia 4 lutego 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieHe 12, 18-19.21-24
Bracia,
przystępując do Boga,
nie przystąpiliście do czegoś namacalnego,
rozżarzonego ogniem, jak góra Synaj:
nie do ciemności, mroku ani burzy,
nie do dźwięku trąb
ani słów wypowiadanych przez taki głos,
którego Izraelici prosili, by już więcej nie słyszeć.
Widok był tak przerażający,
że Mojżesz powiedział:
Przerażony jestem i drżę.
Lecz wy przystąpiliście do góry Syjon,
i do miasta Boga żywego, Jeruzalem niebiańskiego,
do niezliczonych radosnych aniołów,
i do zgromadzenia pierworodnych,
których imiona zapisane są w niebiosach.
Przystąpiliście do Boga sędziego wszystkich,
i do duchów sprawiedliwych, które doszły do doskonałości.
Przystąpiliście do Jezusa
pośrednika nowego przymierza,
i do krwi skrapiającej,
Jego krwi, która przemawia mocniej niż krew Abla.
– Oto słowo Boże.
Psalm47 (48), 2-3a, 3b- 4, 9, 10-11
Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały,
w mieście Boga naszego,
na swej świętej górze, wyniosłej i pięknej,
radości całej ziemi.
Góra Syjon to krańce północy,
miasto wielkiego Króla;
Bóg objawia się w jego pałacach
jako warowna twierdza.
Słyszeliśmy o tym, lecz teraz widzimy
w mieście Pana Zastępów,
w mieście naszego Boga,
które Bóg umacnia na wieki.
Boże, rozważamy Twoją łaskę
w świątyni Twej.
Jak Twoje imię, tak i chwała Twoja
obejmuje krańce ziemi.
EwangeliaMc 6, 7-13
W owym czasie
Jezus przywołał Dwunastu
i zaczął wysyłać ich po dwóch
dał im władzę nad duchami nieczystymi
i nakazał im, żeby nic nie brali na drogę,
prócz laski;
ani chleba, ani torby,
i nie mieli mieć pieniędzy w pasie.
« Obuwajcie sandały,
nic nie zabierajcie poza jedną tuniką. »
I mówił do nich jeszcze:
« Jeśli wejdziecie do jakiegoś domu
zostańcie tam, aż stamtąd odejdziecie.
Jeśli w jakimś miejscu
nie przyjmą was ani nie będą was słuchać,
odchodząc stamtąd, strząśnijcie proch z nóg waszych
na świadectwo dla nich. »
Oni więc wyszli
i głosili nawrócenie.
Wyrzucali też wiele złych duchów,
namaszczali olejem wielu chorych
i uzdrawiali ich.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org