Św. Agaty, dziewicy i męczennicy

Bracia,
niech trwa braterska miłość!
Nie zapominajcie o gościnności:
dzięki niej niektórzy, nie wiedząc o tym,
przyjęli u siebie aniołów.
Pamiętajcie o uwięzionych,
jakbyście sami byli razem z nimi w więzieniu.
Pamiętajcie o tych, którzy są źle traktowani,
bo i wy także jesteście ciałem.
Małżeństwo niech będzie we czci u wszystkich,
a współżycie małżeńskie niech będzie nieskalane,
bo rozpustników i cudzołożników osądzi Bóg.
Niech wasze postępowanie nie będzie kierowane chciwością:
zadowalajcie się tym, co macie,
bo sam Bóg powiedział:
Nigdy cię nie opuszczę
i nie zostawię cię.
Dlatego z pełną ufnością możemy powiedzieć:
Pan jest moją pomocą,
niczym się nie lękam.
Cóż może mi uczynić człowiek?
Pamiętajcie o tych, którzy wam przewodzili:
głosili wam słowo Boże.
Rozważcie, jak zakończyli swoje życie,
i naśladujcie ich wiarę.
Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki.

– Oto Słowo Boże.

Pan jest moim światłem i zbawieniem moim,
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mojego życia,
przed kim miałbym się trwożyć?

Choćby wojsko stanęło przeciwko mnie,
me serce nie odczuje strachu;
choćby wybuchła przeciw mnie wojna,
ja i wtedy będę pełen ufności.

On w swej kryjówce da mi schronienie
w dniu nieszczęścia;
ulokuje mnie w ukryciu swego namiotu,
na skale mnie postawi.

Szukam Twojego oblicza, Panie:
nie zakrywaj przede mną swojej twarzy.
Nie odrzucaj swego sługi w gniewie,
ty jesteś moją pomocą.

W owym czasie,
gdy imię Jezusa stawało się sławne,
król Herod o tym usłyszał.
Mówiono:
« To Jan, ten, który chrzcił:
zmartwychwstał z martwych
i dlatego dzieją się przez niego cuda ».
Niektórzy mówili:
« To prorok Eliasz ».
Inni jeszcze mówili:
« To prorok, jak jeden z dawnych proroków ».
Herod, słysząc to, powtarzał:
« Tego, którego kazałem ściąć, Jana,
on zmartwychwstał! »
To bowiem Herod kazał pojmać Jana
i zakuć go w więzy w więzieniu,
z powodu Herodiady, żony swego brata Filipa,
którą wziął za żonę.
Jan bowiem mówił mu:
« Nie wolno ci mieć żony swego brata ».
Herodiada chciała więc zgładzić Jana,
i szukała okazji, by go zabić.
Lecz nie mogła,
bo Herod bał się Jana,
udawał, że go chroni,
bo wiedział, że to człowiek sprawiedliwy i święty;
gdy go słyszał, był bardzo zakłopotany,
ale chętnie go słuchał.
Wreszcie nadszedł dogodny dzień,
gdy Herod, w dniu swoich urodzin,
wydał ucztę dla swoich dostojników,
wodzów wojska i znakomitych ludzi z Galilei.
Wtedy weszła córka Herodiady i tańczyła.
Spodobała się Herodowi i biesiadnikom.
Król powiedział do dziewczyny:
« Proś mnie, o co chcesz,
a dam ci ».
I przysiągł jej:
« O cokolwiek mnie poprosisz, dam ci,
nawet połowę mojego królestwa ».
Dziewczyna wyszła i zapytała swoją matkę:
« O co mam prosić? »
Herodiada odpowiedziała:
« O głowę Jana Chrzciciela ».
Dziewczyna pospieszyła z powrotem do króla
i poprosiła:
« Chcę, żebyś mi zaraz dał na misie głowę Jana Chrzciciela ».
Król bardzo się zasmucił,
ale ze względu na przysięgę i na współbiesiadników
nie chciał jej odmówić.
Natychmiast posłał kata
i rozkazał przynieść głowę Jana.
Kat poszedł i ściął go w więzieniu.
Przyniósł jego głowę na misie,
dał ją dziewczynie,
a dziewczyna dała ją swojej matce.

Uczniowie Jana, gdy się o tym dowiedzieli,
przyszli, zabrali jego ciało
i złożyli je w grobie.

– Oto słowo Pańskie.