5 listopada
Czwartek, 31. tydzień zwykły
Rok parzysty
Dzień ferialny, nazywany w liturgii 'dniem powszednim', to czas, w którym Kościół nie celebruje wspomnienia konkretnego świętego ani ważniejszego święta, lecz zachęca wiernych do codziennego trwania przy Bogu poprzez uczestnictwo w Eucharystii oraz modlitwę Słowem Bożym. W tym okresie liturgicznym, zwanego 'czasem zwykłym', wierzący są zaproszeni do wewnętrznego wzrostu duchowego oraz praktykowania cnót w codzienności, inspirując się życiem Jezusa Chrystusa i Jego nauczaniem.
Czas zwykły jest przestrzenią do pogłębiania relacji z Bogiem, medytacji nad Ewangelią i wzrastania w wierze poza określonymi, uroczystymi okresami liturgicznymi, takimi jak Adwent, Boże Narodzenie, Wielki Post czy Wielkanoc. Kościół przypomina wiernym, że świętość realizuje się nie tylko w dni szczególne, lecz najczęściej właśnie przez wierność i miłość w codziennych obowiązkach oraz otwartość na łaskę Bożą w prozaicznych sytuacjach życia.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Czwartek, 31. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytaniePh 3, 3-8a
Bracia,
to my jesteśmy prawdziwie obrzezani,
to my oddajemy cześć Bogu w Duchu,
to my chlubimy się w Chrystusie Jezusie
i nie pokładamy ufności w ciele.
Chociaż ja również mógłbym mieć powody,
aby pokładać ufność w ciele.
Jeśli ktoś inny sądzi, że może ufać ciału,
ja jeszcze bardziej:
obrzezany ósmego dnia,
z rodu Izraela,
z pokolenia Beniamina,
Hebrajczyk z Hebrajczyków;
jeśli chodzi o przestrzeganie Prawa, byłem faryzeuszem;
co do gorliwości – prześladowca Kościoła;
jeśli chodzi o sprawiedliwość według Prawa, byłem bez zarzutu.
Ale wszystkie te zalety, które miałem,
uznałem ze względu na Chrystusa za stratę.
Tak, wszystko to uznaję za stratę
ze względu na najwyższą wartość:
poznanie Chrystusa Jezusa, mojego Pana.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 104 (105), 2-3, 4-5, 6-7
Śpiewajcie i grajcie Mu,
głoście bez końca Jego cuda;
chlubcie się Jego świętym imieniem:
radość dla serc, które szukają Boga!
Szukajcie Pana i Jego potęgi,
nieustannie szukajcie Jego oblicza;
pamiętajcie o Jego cudach, które uczynił,
o Jego znakach i wyrokach Jego ust.
Wy, potomkowie Abrahama, Jego sługi,
synowie Jakuba, przez Niego wybrani;
Pan jest naszym Bogiem:
Jego wyroki obowiązują cały świat.
EwangeliaLc 15, 1-10
W owym czasie
wszyscy celnicy i grzesznicy
zbliżali się do Jezusa, aby Go słuchać.
Faryzeusze zaś i uczeni w Piśmie szemrali przeciwko Niemu:
« Ten człowiek przyjmuje grzeszników
i jada z nimi! »
Wtedy opowiedział im Jezus tę przypowieść:
« Gdyby ktoś z was miał sto owiec i zgubił jedną z nich,
czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni
i nie pójdzie za tą zagubioną,
póki jej nie znajdzie?
A gdy ją odnajdzie,
bierze ją z radością na ramiona,
a wróciwszy do domu, zwołuje przyjaciół i sąsiadów
i mówi do nich:
„Cieszcie się ze mną,
bo odnalazłem moją owcę,
tę, która zginęła!”
Powiadam wam:
Tak samo w niebie większa będzie radość
z jednego grzesznika, który się nawraca,
niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych,
którzy nie potrzebują nawrócenia.
Albo która kobieta, mając dziesięć drachm
i gubiąc jedną z nich,
czyż nie zapala lampy, nie zamiata domu
i nie szuka starannie, aż ją znajdzie?
A gdy ją znajdzie,
zwołuje przyjaciółki i sąsiadki
i mówi:
„Cieszcie się ze mną,
bo odnalazłam drachmę, którą zgubiłam!”
Tak, powiadam wam:
Radość nastaje u aniołów Bożych
z jednego grzesznika, który się nawraca. »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org