6 listopada
Piątek, 31. tydzień zwykły
Rok parzysty
Dziś Kościół katolicki obchodzi tzw. dzień powszedni, czyli dzień ferialny, przypadający poza konkretnym wspomnieniem świętego czy ważnym świętem liturgicznym. W ciągu roku liturgicznego dni ferialne, nazywane również dniami zwykłymi, mają swoją wartościową rolę: pomagają chrześcijanom zanurzyć się w codzienności wiary, bez nadzwyczajnych obchodów. Liturgia koncentruje się wtedy na czytaniach i modlitwie dnia, które kontynuują tematykę danej części roku liturgicznego, w tym przypadku – zwykłego czasu.
Okres zwykły w Kościele trwa najdłużej ze wszystkich okresów liturgicznych i służy rozważaniu nauk Jezusa Chrystusa, codziennemu wzrastaniu w świętości, a także żywemu uczestnictwu we Mszy świętej. To czas, w którym Kościół w sposób szczególny zaprasza wiernych do praktykowania cnót, pogłębiania modlitwy osobistej i rozważania Pisma Świętego. Dni takie uczą, że świętość rodzi się nie tylko z wielkich wydarzeń, lecz także z wiernej, często zwyczajnej codzienności przeżywanej z Bogiem. W liturgii ferialnej kolor zielony przypomina nadzieję i duchowy wzrost.
Dzień powszedni jest okazją, by doświadczyć Boga w prostocie i rutynie dnia, co dla wielu wiernych jest cenną szkołą wiary. Podkreśla on wartość stałości i codziennej wierności Ewangelii, zachęca do cierpliwego i pokornego kroczenia za Chrystusem na co dzień.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Piątek, 31. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytaniePh 3, 17 – 4, 1
Bracia,
nabierajcie nawyku naśladowania mnie wspólnie,
i dobrze przyglądajcie się tym,
którzy postępują według wzoru,
który wam zostawiliśmy.
Bo często wam o tym mówiłem,
i teraz znowu to powtarzam ze łzami :
wielu postępuje jak nieprzyjaciele krzyża Chrystusa.
Zmierzają ku zgubie.
Ich bogiem jest brzuch,
chlubią się tym, co jest ich hańbą;
myślą tylko o sprawach ziemskich.
My zaś mamy naszą ojczyznę w niebie;
stamtąd wyczekujemy Zbawiciela
Pana Jezusa Chrystusa,
który przemieni nasze marne ciała
na podobieństwo swojego chwalebnego ciała,
z mocą, przez którą może On również wszystko
sobie podporządkować.
Tak więc, moi umiłowani bracia, za którymi tak tęsknię,
wy, moja radość i korono,
trwajcie mocno w Panu, umiłowani.
– Oto Słowo Boże.
PsalmPs 121 (122), 1-2, 3-4ab, 4cd-5
Uradowałem się, gdy mi powiedziano:
«Pójdziemy do domu Pana!»
Już stoją nasze stopy
u twych bram, Jeruzalem!
Jerozolimo, oto jesteś w twych granicach:
miasto, zbudowane jako jedno!
Tam wstępują pokolenia,
pokolenia Pańskie!
Tam zgodnie, według prawa Izraela,
mają wielbić imię Pana.
Tam są postawione trony sędziowskie,
trony domu Dawida.
EwangeliaLc 16, 1-8
W owym czasie
Jezus mówił do uczniów:
«Pewien bogaty człowiek miał rządcę,
którego oskarżono, że roztrwania jego majątek.
Wezwał go więc i rzekł:
“Cóż to słyszę o tobie?
Zdaj sprawę ze swego zarządzania,
bo nie możesz już być rządcą.”
Wtedy rządca rzekł do siebie:
“Co mam począć,
skoro pan odbiera mi zarząd?
Pracować w polu? Na to nie mam siły.
Żebrać? Wstydzę się tego.
Wiem już, co uczynię,
aby gdy zostanę usunięty z zarządu,
ludzie przyjęli mnie do swoich domów.”
I przywołał kolejno tych,
którzy byli dłużnikami jego pana.
Zapytał pierwszego:
“Ile jesteś winien mojemu panu?”
Ten odpowiedział:
“Sto baryłek oliwy”.
Rządca powiedział mu:
“Weź swój dokument,
szybko usiądź i napisz pięćdziesiąt”.
Następnie zapytał drugiego:
“A ty ile jesteś winien?”
Ten odrzekł:
“Sto korców pszenicy”.
Rządca mówi mu:
“Weź swój dokument, napisz osiemdziesiąt”.
Pan pochwalił nieuczciwego rządcę,
bo postąpił roztropnie;
bo synowie tego świata są roztropniejsi wobec siebie
niż synowie światłości.»
– Oto Słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org