Święty dnia · 5 sierpnia
Poświęcenie bazyliki Matki Bożej Większej
Wspomnienie dowolneśroda, 18. tydzień zwykły
Kolor liturgiczny : Zielony
5 sierpnia Kościół katolicki obchodzi wspomnienie poświęcenia Bazyliki Matki Bożej Większej, jednej z czterech wielkich bazylik papieskich w Rzymie. Zbudowana w IV wieku, wkrótce po Soborze Efeskim (431 r.), który ogłosił Maryję Matką Boga (Theotokos), bazylika stała się znakiem szczególnego kultu Maryi w Rzymie i na świecie. W jej wnętrzu znajdują się jedne z najstarszych chrześcijańskich mozaik poświęconych życiu Matki Bożej oraz relikwie żłóbka z Betlejem. Tradycja mówi, choć nie jest to potwierdzone historycznie, że sama Maryja objawiła się papieżowi Liberiuszowi i wskazała miejsce pod budowę świątyni przez cudowny opad śniegu w sierpniu. Uroczystość ta przypomina o trwającym od wieków kulcie Maryjnym oraz roli Maryi jako opiekunki i pośredniczki. Obchody tego dnia są okazją do wdzięczności za macierzyństwo Maryi oraz za wstawiennictwo, jakie niesie całemu Kościołowi. Dedykacja bazyliki nie tylko upamiętnia wydarzenie sprzed wieków, ale także zachęca do osobistego zaufania Bożej Matce, która patronuje wspólnocie Kościoła od jego początków.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Ukochałem cię odwieczną miłością » — Jr 31, 1-7
W owym czasie – wyrocznia Pana –,
będę Bogiem wszystkich plemion Izraela,
a one będą moim ludem.
Tak mówi Pan:
Znalazł łaskę na pustyni
lud, który ocalał od miecza;
Izrael podąża do miejsca swego odpoczynku, do Pana.
Z daleka ukazał mi się Pan:
Ukochałem cię odwieczną miłością,
dlatego zachowałem ci wierność.
Znów cię odbuduję,
i będziesz odbudowana, Dziewico Izraela.
Znów będziesz brała swoje bębenki świąteczne
by włączać się w radosne tańce.
Znów będziesz sadziła winnice
na górach Samarii,
a ci, którzy sadzą,
będą spożywać ich pierwszy plon.
Przyjdzie dzień, gdy strażnicy zawołają
na górze Efraima:
« Powstańcie, pójdźmy na Syjon,
do Pana, naszego Boga! »
Bo tak mówi Pan:
Wznoście radosny okrzyk dla Jakuba,
wychwalajcie pierwszego spośród narodów!
Rozgłaszajcie chwałę i wołajcie wszyscy:
« Panie, ocal swój lud,
resztę Izraela! »
– Oto słowo Boże.
Jr 31, 10, 11-12ab, 13
Słuchajcie, narody, słowa Pana!
Głoście na odległych wyspach:
« Ten, który rozproszył Izraela, znów go zgromadzi,
i strzeże go jak pasterz swojej trzody.
« Pan wybawił Jakuba,
odkupił go z rąk silniejszego.
Wracają z radosnym wołaniem na wzgórza Syjonu,
a płyną ku darom Pana.
« Dziewica raduje się i tańczy;
młodzieńcy, starcy – wszyscy razem!
Zamieniam ich żałobę w radość,
uszczęśliwiam ich, pocieszam po smutku. »
« Niewiasto, wielka jest twoja wiara! » — Mt 15, 21-28
W owym czasie
Jezus oddalił się w okolice Tyru i Sydonu.
A oto pewna Kananejka z tamtych stron
wołała do Niego:
« Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida!
Moja córka jest ciężko dręczona przez złego ducha. »
Lecz On nie odpowiedział jej ani słowa.
Uczniowie podeszli i prosili Go:
« Odpraw ją,
bo krzyczy za nami! »
Jezus odpowiedział:
« Jestem posłany tylko
do owiec, które poginęły z domu Izraela. »
Ona jednak przyszła, upadła przed Nim i prosiła:
« Panie, dopomóż mi! »
On rzekł:
« Nie jest dobrze zabierać chleb dzieciom
i rzucać go psom. »
Lecz ona odrzekła:
« Tak, Panie,
lecz przecież i psy jedzą okruchy,
które spadają ze stołu ich panów. »
Wtedy Jezus rzekł do niej:
« Niewiasto, wielka jest twoja wiara,
niech ci się stanie, jak chcesz! »
I od tej chwili jej córka została uzdrowiona.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org