Św. Ambrożego

Niech pustynia i ziemia spragniona się raduje!
Niech step rozkwitnie
i rozraduje się jak róża,
niech się okryje polnymi kwiatami,
niech się weseli i radośnie wykrzykuje!
Dana jej będzie chwała Libanu,
wspaniałość Karmelu i Szaronu.
Zobaczą chwałę Pana,
wspaniałość naszego Boga.
Wzmocnijcie opadające ręce,
outwierdźcie omdlałe kolana,
Powiedzcie ludziom zalęknionym:
« Bądźcie mocni, nie lękajcie się.
Oto wasz Bóg:
przychodzi odpłata,
odwet Boga.
On sam przychodzi,
aby was zbawić. »
Wtedy przejrzą oczy niewidomych,
a uszy głuchych się otworzą.
Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń,
a język niemej rozraduje się;
albowiem na pustyni wytrysną wody,
strumienie na suchej ziemi.
Spalona ziemia stanie się jeziorem,
kraina pragnienia — źródłami wód.
Gdzie legowiska szakali,
tam trawa wyrośnie jak trzcina i sitowie.
Tam będzie droga i szlak,
zwana Drogą Świętą.
Nie pójdzie nią nieczysty
– on pójdzie własną drogą –
i nierozumni nie pobłądzą na niej.
Nie będzie tam lwa,
nie pojawi się żadne drapieżne zwierzę,
nie znajdzie się tam;
lecz pójdą nią odkupieni.
Ci, których Pan wyzwolił, powrócą,
wejdą na Syjon z radosnym śpiewem,
ukoronowani wieczną radością.
Ucieszy ich wesele i radość,
a ból i wzdychanie uciekną.

– Oto słowo Boże.

Będę słuchał, co mówi Pan Bóg:
On głosi pokój ludowi i swoim wiernym;
zbawienie jest bliskie dla tych, którzy się Go boją,
a chwała zamieszka w naszej ziemi.

Miłość i wierność spotkają się ze sobą,
sprawiedliwość i pokój ucałują się;
wierność wyrośnie z ziemi,
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Pan ofiaruje szczęście,
a nasza ziemia wyda swój plon.
Sprawiedliwość pójdzie przed Nim,
a śladami Jego kroków zbawienie.

Pewnego dnia, gdy Jezus nauczał,
siedzieli tam faryzeusze
i nauczyciele Prawa,
przybyli ze wszystkich wsi Galilei i Judei,
a także z Jerozolimy;
i moc Pańska wprawiała Go
w dokonywanie uzdrowień.
Nadeszli ludzie niosący na noszach
człowieka sparaliżowanego;
szukali sposobu, żeby go wnieść
i położyć przed Jezusem.
Lecz nie mogąc znaleźć wyjścia z powodu tłumu,
weszli na dach
i przez otwory zdjęte w powale
spuścili go z noszami
na sam środek przed Jezusa.
Widząc ich wiarę, powiedział:
« Człowieku, twoje grzechy są ci odpuszczone. »
Uczeni w Piśmie i faryzeusze zaczęli się zastanawiać:
« Kim On jest? To bluźnierstwo!
Kto może odpuszczać grzechy, jeśli nie sam Bóg? »
Jezus, poznawszy ich zamysły, odpowiedział im:
« Czemuż takie myśli nurtują wasze serca?
Co jest łatwiej powiedzieć:
“Twoje grzechy są ci odpuszczone”,
czy powiedzieć: “Wstań i chodź”?
A więc, abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy
ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów,
– Jezus rzekł do sparaliżowanego –
Mówię ci:
wstań, weź swoje posłanie
i idź do swego domu. »
I natychmiast ten człowiek wstał wobec nich,
wziął to, na czym leżał,
i poszedł do swego domu, wielbiąc Boga.
Wszystkich ogarnęło zdumienie i wielbili Boga.
Przepełnieni lękiem mówili:
« Widzieliśmy dzisiaj rzeczy niezwykłe! »

– Oto słowo Pańskie.