7 lutego
5. niedziela zwykła
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Piąta Niedziela Zwykła stanowi ważny moment w ciągu roku liturgicznego Kościoła katolickiego, pomagając wiernym powracać do codzienności po cyklu większych uroczystości, takich jak Boże Narodzenie. Liturgia tej niedzieli zachęca do pracy nad wiarą w codziennych, nieraz zwyczajnych warunkach życia, przypominając, że świętość rodzi się także w prostocie i wytrwałości. Ewangelia czytana tego dnia często ukazuje Jezusa nauczającego, uzdrawiającego lub powołującego pierwszych uczniów, przez co Kościół zaprasza wiernych do naśladowania Jego postawy służby, miłosierdzia i zaufania Bogu w zwykłych sprawach. To czas, by zastanowić się nad własnym powołaniem i codziennym świadectwem wiary, zwłaszcza poprzez pomoc bliźnim i troskę o potrzebujących.
Niedziele okresu zwykłego budują ciągłość duchowego wzrostu, pozwalając wiernym odkrywać bogactwo Pisma Świętego oraz nauki Jezusa poza wielkimi świętami liturgii. Piąta Niedziela Zwykła przypomina, że każda Eucharystia, nawet ta odprawiana bez szczególnej okazji, jest miejscem spotkania z żywym Bogiem i źródłem siły do podejmowania codziennych zadań. Kościół przechowuje tę praktykę nie tylko po to, by odmierzać czas liturgiczny, ale też by wspierać duchowy rytm życia chrześcijańskiego, pomagając osiągnąć świętość w rutynie dnia powszedniego.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o 5. niedziela zwykła (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 7 lutego 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Pierwsze czytanieJb 7, 1-4.6-7
Hiob zabrał głos i powiedział:
« Zaprawdę, życie człowieka na ziemi jest harówką,
człowiek spędza dni jak najemnik.
Jak niewolnik, który pragnie cienia,
jak robotnik, który czeka na swoją zapłatę,
od miesięcy moim udziałem jest nicość,
liczę tylko noce cierpienia.
Ledwo się położę, mówię sobie:
“Kiedy wstanę?”
Wieczór się nie kończy:
noc nawiedzają mnie koszmary aż do świtu.
Moje dni są szybsze od czółenka tkacza,
kończą się, bo zabrakło nici.
Wspomnij, Panie: moje życie to tylko tchnienie,
moje oczy już nie zaznają szczęścia.»
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 146 (147a), 1.3, 4-5, 6-7
Dobrze jest świętować naszego Boga,
pięknie jest śpiewać Jego chwałę:
On uzdrawia złamanych na duchu
i opatruje ich rany.
On liczy liczbę gwiazd,
każdej nadaje imię;
Wielki jest nasz Pan, pełen potęgi,
Jego mądrości nikt nie zmierzy.
Pan podnosi pokornych,
a bezbożnych upokarza aż do ziemi.
Śpiewajcie Panu pieśń dziękczynną,
grajcie naszemu Bogu na harfie!
Drugie czytanie1 Co 9, 16-19.22-23
Bracia,
głoszenie Ewangelii
to dla mnie nie powód do chluby,
ale konieczność, która mnie zobowiązuje.
Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!
Oczywiście, jeśli czynię to z własnej woli,
należy mi się zapłata.
Ale jeśli nie z własnej woli,
to powierzone mi posłannictwo.
Jakaż zatem moja zasługa?
Że głoszę Ewangelię
nie żądając żadnych korzyści materialnych
i nie korzystając z przysługującego mi prawa głosiciela Ewangelii.
Tak, będąc wolnym wobec wszystkich,
stałem się sługą wszystkich,
aby pozyskać jak najwięcej.
Stałem się słaby z słabymi,
aby pozyskać słabych.
Stawałem się wszystkim dla wszystkich,
żeby przynajmniej niektórych zbawić.
A wszystko czynię dla Ewangelii,
aby mieć w niej swój udział.
– Oto słowo Boże.
EwangeliaMc 1, 29-39
W owym czasie
zaledwie wyszli z synagogi w Kafarnaum,
Jezus wraz z uczniami, Jakubem i Janem,
udał się do domu Szymona i Andrzeja.
A teściowa Szymona leżała w łóżku,
była chora na gorączkę.
Zaraz powiedzieli Jezusowi o chorej.
Jezus podszedł,
ujął ją za rękę
i podniósł.
Gorączka ją opuściła
i usługiwała im.
Wieczorem, po zachodzie słońca,
przynoszono do Niego wszystkich chorych
i opętanych przez złe duchy.
Całe miasto zebrało się u drzwi.
Uzdrowił wielu, którzy cierpieli na rozmaite choroby,
i wiele złych duchów wyrzucił;
nie pozwalał złym duchom mówić,
ponieważ wiedziały, kim On jest.
Nad ranem, jeszcze przed świtem,
Jezus wstał, wyszedł na miejsce pustynne
i tam się modlił.
Szymon i ci, którzy z nim byli, poszli Go szukać.
A gdy Go znaleźli, powiedzieli Mu:
« Wszyscy Cię szukają ».
Jezus im odpowiedział:
« Pójdźmy gdzie indziej, do sąsiednich miejscowości,
aby i tam mógł głosić Ewangelię;
bo po to wyszedłem ».
I chodził po całej Galilei,
głosząc Ewangelię w ich synagogach
i wyrzucając złe duchy.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org