8 lutego
Św. Józefina Bakhita
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Św. Józefina Bakhita to wyjątkowa postać w dziejach Kościoła – urodziła się w Sudanie, prawdopodobnie w 1869 roku. W młodości została porwana przez handlarzy niewolników i przez lata znosiła wiele cierpień, zanim zyskała wolność we Włoszech, gdzie przyjęła chrzest i wstąpiła do zgromadzenia sióstr kanosjanek. Żyła w pokorze, modlitwie i prostocie, stając się świadectwem przebaczenia oraz chrześcijańskiej nadziei nawet po doświadczeniu największego bólu. Dla wielu wiernych jej życie jest symbolem zwycięstwa łaski Bożej i ewangelicznego umiłowania nieprzyjaciół — Kościół wspomina św. Józefinę Bakhitę, aby podkreślić wartość godności każdego człowieka oraz wolności od grzechu i nienawiści, a jej orędownictwo powierzane jest osobom dotkniętym współczesnym niewolnictwem i handlem ludźmi.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Józefina Bakhita (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 8 lutego 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieGn 1, 1-19
Na początku
Bóg stworzył niebo i ziemię.
Ziemia była bezładem i pustkowiem,
ciemność była nad otchłanią,
a Duch Boży unosił się nad wodami.
Bóg powiedział:
« Niech stanie się światłość ».
I stała się światłość.
Bóg zobaczył, że światłość jest dobra,
i oddzielił światłość od ciemności.
Bóg nazwał światłość „dniem”,
a ciemność nazwał „nocą”.
I nastał wieczór, i poranek:
pierwszy dzień.
Bóg powiedział:
« Niech powstanie sklepienie pośrodku wód
i niech oddzieli wody od wód ».
Bóg uczynił sklepienie,
odzielił wody pod sklepieniem
od wód ponad sklepieniem.
I tak się stało.
Bóg nazwał sklepienie „niebem”.
I nastał wieczór, i poranek:
drugi dzień.
Bóg powiedział:
« Niech wody pod niebem zbiorą się w jedno miejsce
i niech się ukaże suchy ląd ».
I tak się stało.
Bóg nazwał suchy ląd „ziemią”,
a skupisko wód nazwał „morzem”.
I Bóg zobaczył, że to było dobre.
Bóg powiedział:
« Niech ziemia wyda trawę,
roślinę zieloną wydającą nasienie,
a drzewo owocowe dające owoc,
według swego gatunku,
w którym jest jego nasienie ».
I tak się stało.
Ziemia wydała trawę,
roślinę wydającą nasienie według swego gatunku,
i drzewo dające owoc, w którym jest nasienie według swego gatunku.
I Bóg zobaczył, że to było dobre.
I nastał wieczór, i poranek:
trzeci dzień.
Bóg powiedział:
« Niech powstaną światła na sklepieniu nieba,
aby oddzielały dzień od nocy,
aby były znakami
wyznaczającymi pory świąt, dni i lata,
i aby były światłami na sklepieniu nieba,
by oświetlały ziemię ».
I tak się stało.
Bóg uczynił dwa wielkie światła:
większe, by rządziło dniem,
mniejsze, by rządziło nocą;
uczynił też gwiazdy.
Bóg umieścił je na sklepieniu nieba,
aby oświetlały ziemię,
by panowały nad dniem i nocą,
by oddzielały światłość od ciemności.
I Bóg zobaczył, że to było dobre.
I nastał wieczór, i poranek:
czwarty dzień.
– Oto słowo Boże.
Psalm103 (104), 1-2a, 5-6, 10.12, 24.35c
Błogosław, duszo moja, Pana;
Panie, Boże mój, jesteś bardzo wielki!
Odziany w majestat,
światłość jest Twoim płaszczem!
Ugruntowałeś ziemię na jej podstawach,
by nie zachwiała się na wieki.
Okryłeś ją głębią mórz:
wody przykryły nawet góry.
W dolinach sprawiasz, że tryskają źródła
i woda płynie pośród gór;
ptaki zakładają przy nich gniazda,
a w gałęziach rozlega się ich śpiew.
Jak liczne są dzieła Twoje, Panie!
Wszystko to uczyniłeś mądrze,
ziemia jest pełna Twoich dóbr.
Błogosław, duszo moja, Pana!
EwangeliaMc 6, 53-56
W owym czasie,
po przeprawie,
przybijając do brzegu w Genezaret,
Jezus i Jego uczniowie wysiedli z łodzi.
Gdy tylko wyszli z łodzi,
ludzie natychmiast rozpoznali Jezusa.
Obbiegli całą okolicę
i zaczęli znosić chorych na noszach
tam, gdzie słyszano, że jest Jezus.
I wszędzie, gdzie wchodził,
do wiosek, miast czy na wieś,
kładli chorych na placach.
Prosząc Go, by pozwolił im choćby dotknąć
frędzli Jego płaszcza.
A wszyscy, którzy go dotknęli,
zostali uzdrowieni.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org