7 września
Poniedziałek, 23. tydzień zwykły
Dzień ferialny w liturgii Kościoła katolickiego to taki, w którym nie przypada żadne szczególne wspomnienie świętych ani uroczystości. Jest to zwykły dzień powszedni okresu liturgicznego – w tym przypadku 23. tydzień zwykły. W czasie dni ferialnych Kościół zaprasza wiernych do codziennej modlitwy i refleksji nad Słowem Bożym proponowanym w czytaniach danego dnia. Odnajdujemy w nich wezwanie do życia Ewangelią w zwyczajnej, codziennej rzeczywistości. Okres zwykły, oznaczony kolorem zielonym, symbolizuje wzrost duchowy i nadzieję. To czas, w którym chrześcijanin jest zaproszony do umacniania swojej wiary poprzez proste, codzienne uczynki miłości, modlitwę i poszukiwanie Boga w pracy i rodzinie. Liturgia dnia ferialnego pomaga zatrzymać się i dostrzec świętość w codzienności oraz zachęca do wytrwania w wierze niezależnie od okoliczności.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Poniedziałek, 23. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 Co 5, 1-8
Bracia,
wszędzie słyszy się,
że u was zdarzył się przypadek rozwiązłości,
rozwiązłości takiej, jakiej nie ma nawet u pogan:
chodzi o mężczyznę, który żyje z żoną swojego ojca.
A mimo to jesteście pełni pychy,
zamiast opłakiwać
i usunąć ze swojego zgromadzenia tego, który popełnia taki czyn.
Ja natomiast,
choć nieobecny ciałem, lecz obecny duchem,
już osądziłem – jakbym był obecny –
tego człowieka, który tak postąpił:
w imię Pana Jezusa,
podczas zgromadzenia, w którym duchowo będę z wami,
w mocy naszego Pana Jezusa,
trzeba wydać takiego człowieka szatanowi,
na zatracenie ciała,
aby duch był zbawiony w dzień Pana.
Naprawdę nie macie się czym chlubić:
czyż nie wiecie, że odrobina zakwasu
zakwasza całe ciasto?
Oczyśćcie się więc ze starego zakwasu,
a będziecie nowym ciastem,
wy, którzy jesteście przaśni,
to znaczy, bez zakwasu.
Bo nasza Pascha, Chrystus, został ofiarowany.
Świętujmy więc,
nie ze starym zakwasem,
nie z zakwasem złości i przewrotności,
ale z przaśnym chlebem –
dobroci i prawdy.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 5, 2-3, 5-6ab, 6c-7, 12
Nie jesteś Bogiem miłującym zło,
u Ciebie nie zamieszka zło.
Szaleniec nie przetrwa
przed Twoim obliczem.
Nienawidzisz wszystkich złoczyńców,
wytracasz kłamców;
człowieka podstępnego i krwawego
Pan brzydzi się nim.
Radość dla wszystkich, którzy schronienia szukają w Tobie,
wieczna radość!
Ty ich osłaniasz, oni się cieszą przez Ciebie,
którzy miłują Twoje imię.
EwangeliaLc 6, 6-11
Pewnego szabatu
Jezus wszedł do synagogi i nauczał.
Był tam człowiek, którego prawa ręka była uschnięta.
Uczeni w Piśmie i faryzeusze obserwowali Jezusa,
czy uzdrowi w szabat;
wtedy mogliby Go oskarżyć.
On zaś znał ich myśli
i powiedział do człowieka z uschniętą ręką:
« Wstań i stań na środku ».
Człowiek wstał i stanął.
Jezus rzekł do nich:
« Pytam was:
Czy wolno w szabat
czynić dobro czy zło?
Ocalić życie czy je zniszczyć? »
Spojrzał po nich wszystkich
i powiedział do człowieka:
« Wyciągnij rękę ».
Zrobił to i jego ręka stała się zdrowa.
Oni zaś wpadli w gniew
i rozmawiali ze sobą,
co by uczynić Jezusowi.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org